جراحی و درمان درد های گردن و سر به وسیله لیزر

1472h1

فناوری لیزر هر روز بیش از پیش وارد حیطه های مختلف می شود و باعث افزایش دقت، تاثیر و موفقیت ها نیز می شود. پزشکی نیز از این قاعده جدا نیست و لیزر در درمان بسیاری از بیماری ها نقش دارد.

کلمه لیزر مخفف ”تقویت نور به روش گسیل القایی تابش“ است. لیزر دستگاهی است که با تقویت نور به تابش پرتوهای متمرکز می‌پردازد.
تابش (تشعشع)
تابش پرتوهای تولید شده برای انجام جراحی در یک طیف الکترومغناطیسی با طول موجی در محدوده 200 تا 400 نانومتر (نزدیک پرتور فرا بنفش)، 400 تا 700 نانومتر (تابش مرئی)، 700 تا 1000 نانومتر (نزدیک به پرتو مادون قرمز) و بیش از 1000 نانومتر (پرتو مادون قرمز) صورت می‌پذیرد. برجسته‌ترین ویژگی‌های فیزیکی پرتوهای لیزر، طول موج آنها است که قابلیت دید پرتوها را تعیین می‌کند. سه نوع از رایج‌ترین پرتوهای مورد استفاده در عمل‌های جراحی عبارتند از (1) لیزر آرگون، که در بخش مرئی طیف الکترومغناطیس قرار دارد؛ (2) نئودیمیم: لیزر ایتریوم-آلومینیوم-گارنت (ND: YAG)؛ و (3) لیزر دی اکسید کربن (CO2).
تقویت
گسیل القایی، منبع اصلی انرژی لیزر است. با این حال، تبدیل انرژی گسیل القایی به پرتوهای متمرکز نیازمند تقویت است. زمانی که منبع لیزر فعال می‌شود، پرتوهای نوری برانگیخته شده و اتم‌های بیشتری اختیار می‌کنند. اتم‌ها در حالت برانگیخته فوتون آزاد می‌کنند. در نتیجه، اتم‌ها از طریق یک واکنش زنجیروار آنقدر فوتون آزاد می‌کنند تا به شکل یک پرتو لیزری در آیند.
نور
یکی از مشخصه‌های متمایز پرتوهای نور، انرژی بسیار متمرکز آنها در واحد سطح است. پرتوهای گسیل دهنده نور به طور همزمان در موازات یکدیگر قرار می‌گیرند. از این رو، لیزر قادر خواهد بود که فواصل معینی را بدون انحراف و واگرایی طی کند. طول موج تک‌فام نقش تعیین‌کننده‌ای در مشخصه‌های فیزیکی لیزر و تعامل آن با بافت‌های دیگر دارد.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *