مضررات مصرف آسپیرین و ژلوفن

مضررات مصرف آسپیرین و ژلوفن

قرص

اکثر افراد به دلیل عادت نادرست با بروز هر دردی از آسپیرین ها و ژلوفن ها جهت تسکین دردشان استفاده میکنند اما از مضررات آن بی اطلاع هستند. این بخش را بخوانید.

اگر سری به جعبه داروی منزل بزنید، به طور قطع داروهایی پیدا خواهید کرد که بدون نسخه از داروخانه تهیه شده و برای روز مبادا نگهداری می‌شوند. پای ثابت این جعبه‌ها معمولا مسکّن‌هایی هستند که در مواقع درد مورد استفاده قرار می‌گیرند. ژلوفن یکی از قوی‌ترین مسکن‌هایی است که در این موارد به کار می‌رود.

در واقع، ژلوفن نوعی داروی ضد التهاب غیراستروئیدی است که در درمان و کاهش دردها و التهاب‌های ناشی از التهاب روماتیسمی مفاصل و پوکی استخوان، تب، دردهای خفیف تا متوسط و درمان اولیه دردهای قاعدگی به کار می‌رود.

علاوه بر موارد کاربردی که برای ژلوفن (ایبوپروفن) اشاره کردیم، از این دارو در تسکین سردرد، دندان‌درد و دردهای عضلانی نیز استفاده می‌شود. در سرماخوردگی و آنفلوآنزا نیز ژلوفن برای کاهش درد به کار می‌رود.

 

ژلوفن و تأثیرات مثبت آن
ژلوفن مسکن ژله‌ای شکل بوده و تنها تفاوت آن با ایبوپروفن ژله‌ای بودن آن است. هر دوی این داروها مسکن‌های ضدالتهابی غیراستروئیدی هستند و از نظر ظاهر متفاوت‌اند. مهم‌ترین عملکرد ژلوفن دردزدا بودن آن است و از طریق عملکرد محیطی که کاهش فعالیت پروستاگالاندین (واسطه‌های شیمیایی مشابه کلسترول که در واکنش به بیماری ترشح می‌شود) و احتمال جلوگیری از ترکیب یا عمل سایر مواد را به دنبال دارد،گیرنده‌های درد را نسبت به محرک‌های مکانیکی یا شیمیایی حساس می‌کند و به این صورت از فعالیت تکانه‌های درد جلوگیری می‌کند.
این داروی ضد التهابی غیراستروئیدی با ممانعت از تولید مواد طبیعی خاصی که موجب بروز التهاب می‌شوند، درد و التهاب را در افراد کاهش می‌دهد و در نهایت تورم، درد و تب را کم می‌کند. ترشح پروستاگالاندین‌ها در مغز باعث بروز التهاب و درد می‌شوند.
پزشکان توصیه می‌کنند افرادی که از برخی بیماری‌ها رنج می‌برند مانند مبتلایان به آسم، مشکلات کبدی، کلیوی، نارسایی‌های خفیف قلبی، فشار خون بالا، حملات و بیماری‌های قلبی، بیماری‌های عروق محیطی از قبیل باریک شدن عروق، مبتلایان به سکته و افرادی که سابقه خونریزی معده داشته‌اند، باید با احتیاط اقدام به مصرف ژلوفن و ایبوپروفن کنند.

 

خطراتی که شما را تهدید می‌کند

یکی از رایج‌ترین داروهای مصرفی، داروهای ضدالتهاب است که البته بدون عارضه هم نیستند و می‌توانند باعث بروز مشکل‌های گوارشی شوند.

آسپرین و ایبوبروفن از تولید ترکیب‌هایی که محافظ مخاط دستگاه گوارش هستند پیشگیری کرده و در نتیجه باعث بروز زخم‌معده و خونریزی می‌شوند. در صورتی که این نوع داروها را مصرف کردید و به دنبال آن دچار سوزش معده شدید حتماً با متخصص تماس بگیرید.

برای پیشگیری می‌توانید داروهای ضدالتهاب را همراه با غذا و با یک لیوان بزرگ آب مصرف کنید. بر اساس تحقیقی که در سال ۲۰۰۵ منتشر شد داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی می‌توانند نه‌تنها عامل زخم معده باشند بلکه احتمال ابتلا به سکته‌های مغزی را هم در افراد مبتلا به نارسایی‌های قلبی حاد افزایش دهند. با این حال در صورتی که بنا به تجویز پزشک از این داروها مصرف می‌کنید هرگز آن را سرخود قطع نکنید و با مشاهده عوارض با پزشک تماس بگیرید.

داروهای شیمیایی با وجود فوایدی که دارند و قادرند درد و علائم بیماری‌ها را تسکین دهند، عوارض جانبی نیز به دنبال دارند و برخی از این عوارض می‌تواند جان مصرف‌کنندگان را به خطر بیندازد. ژلوفن یا ایبوپروفن هم از این گردونه مجزا نیستند و خطراتی را نیز ممکن است در افراد ایجاد کنند. اسهال، حالت تهوع و استفراغ، سوء‌هاضمه شامل نفخ و درد شکمی، هرگونه درد در ناحیه معده یا روده‌ها جزو عوارض شایع این مسکن‌ها و ضد التهاب‌ها به شمار می‌رود.
در کنار این علائم، احساس سرگیجه، ایجاد تورم و احتباس مایعات در بدن یا نفخ، بالا رفتن فشار خون، یبوست، ایجاد زخم در سیستم گوارشی، بروز کهیر و بثورات جلدی و برخی واکنش‌های حساسیتی و تشدید علائم آسم در بیماران نیز ممکن است سراغ مصرف‌کنندگان بیاید که تنها در موارد نادر به چشم ‌می‌خورد. بیمارانی که دچار چنین علائمی می‌شوند باید بعد از قطع دارو به پزشک مراجعه کنند.
ولی علاوه بر عوارضی که برای مصرف ژلوفن و ایبوپروفن اشاره کردیم، سیاه شدن مدفوع و استفراغ خون‌آلود جزو عوارض بسیار نادری است که تنها در موارد خاص به چشم می‌خورد.
محققان در مطالعات خود به این نتیجه رسیده‌اند که زنان به دنبال استفاده طولانی‌مدت از ایبوپروفن دچار کاهش قدرت باروری می‌شوند ولی این مشکل با اقدامات سریع و آغاز راهکارهای درمانی قابل برگشت است و این گروه از زنان می‌توانند بارداری را تجربه کنند. از سوی دیگر، محققان توصیه می‌کنند افراد بعد از مصرف ژلوفن چنانچه با علائمی مانند خونریزی یا کبودی ساده، تغییر در میزان شنوایی یا زنگ زدن گوش، تغییرات روحی روانی و خلقی، تورم قوزک پا و نیز دست‌ها به طور ناگهانی و بدون دلیل، افزایش وزن بدون دلیل، سفت شدن ناحیه گردن، تغییر در حجم ادرار، تغییرات بینایی و خستگی غیرمعمول روبه رو شدند، حتما با پزشک مشورت کنند.
با مصرف ژلوفن ممکن است مشکل حاد و مهلکی چون بیماری‌های کبدی نیز رخ دهد. در صورت مشاهده هرگونه علامتی مبنی بر آسیب کبدی از قبیل تیره شدن ادرار، وجود حالت تهوع و استفراغ، کاهش اشتها، درد معده یا شکمی و زرد شدن پوست و چشم‌ها باید نسبت به اقدامات سریع پزشکی اقدام کرد.
البته معمولا واکنش حساسیتی بسیار شدید نسبت به این دارو بسیار نادر است، ولی با مشاهده هرگونه کهیر یا بثورات جلدی، خارش یا تورم در نواحی صورت، زبان یا گلو، سرگیجه شدید و دشواری در تنفس حتما به درمانگاه مراجعه کنید چرا که ادامه این علائم می‌تواند جان شما را به خطر بیندازد.
مشکلات کلیوی جزو عوارضی است که به دنبال مصرف داروهای ضد التهاب غیراستروئیدی از قبیل ایبوپروفن ممکن است رخ دهد.
البته اگر افرادی که آب زیادی از دست داده و مبتلا به بیماری‌های کلیوی و نارسایی‌های قلبی باشند، سالمند بوده و داروهای خاصی را به طور همزمان مصرف کرده باشند ممکن است بیشتر دچار عوارض ناشی از مصرف ژلوفن و ایبوپروفن شوند. از این رو، متخصصان توصیه می‌کنند افراد در طول روز به اندازه کافی آّب و سایر مایعات را مصرف کنند تا از کم‌آبی بدن جلوگیری شود.
علاوه بر این، این دو دارو معمولا در افرادی که ناراحتی معده دارند ممکن است خونریزی‌های معده را به دنبال داشته باشد، به همین دلیل محققان معتقدند استعمال دخانیات در ترکیب با ژلوفن و ایبوپروفن خطر خونریزی معده را بالا می‌برد. به همین دلیل پزشکان به این افراد توصیه می‌کنند کشیدن سیگار را کنار بگذارند.
مصرف ژلوفن و ایبوپروفن همچنین حساسیت به نور آفتاب را بالا می‌برد. از این‌رو، قرار گرفتن طولانی‌مدت در برابر خورشید می‌تواند احتمال آفتاب‌سوختگی را افزایش دهد که استفاده از ضدآفتاب‌ها و لباس‌های پوشیده می‌تواند خطر را کاهش دهد.

ژلوفن

تداخلات دارویی
بررسی‌ها نشان می‌دهد مصرف همزمان ژلوفن و ایبوپروفن با برخی داروها ممکن است باعث تداخلات دارویی و بروز عوارض جانبی ناخواسته‌ شود. یکی از این تداخلات، استفاده از داروهای ضد فشارخون است که معمولا بیماران مبتلا به فشار خون بالا استفاده می‌کنند.

در برخی موارد با وجود مصرف داروهای کاهنده فشار، ایبوپروفن می‌تواند این اثر را خنثی کرده و فشار خون بیماران را افزایش دهد که طبیعتا خطرات زیادی برای مبتلایان به دنبال خواهد داشت.

همچنین مصرف همزمان این دارو با آسپرین خطر خونریزی معده را بالا می‌برد. علاوه بر این استفاده از وارفارین در بیمارانی که مشکل انعقادی دارند، همزمان با ژلوفن اثر این دارو را کاهش داده و احتمال لخته شدن خون را بالا می‌برد.

 

مصرف ژلوفن در کودکان
طبق گفته‌ محققان، تجویز ژلوفن یا ایبوپروفن تنها در کودکان بالای ۳ ماه که بیش از ۵ کیلوگرم وزن داشته باشند به منظور کاهش درد، التهاب و کنترل تب مجاز است.
ولی برخی پزشکان ممکن است در صورت لزوم این دارو را برای کنترل تب در کودکان زیر ۳ سال نیز تجویز کنند.
در واقع، در این سنین دادن ژلوفن و ایبوپروفن تنها با دستور پزشک معالج امکان‌پذیر است. دانشمندان کانادایی دریافتند که ایبوپروفن در مقایسه با استامینوفن و کدئین‌ها مؤثرترین داروی مسکن برای کودکان مبتلا به جراحت‌های عضلانی اسکلتی به شمار می‌رود.

 

دادن آسپیرین به کودکان ممنوع است

 

اگرچه آسپیرین از جمله داروهایی است که می‌تواند گاهی در مقایسه با استامینوفن یا دیگر داروهایی که برای تسکین درد از آنها استفاده می‌شود از عملکرد بهتری برخوردار باشد، اما باید توجه داشت که نباید به کودکانی که کمتر از ۱۲ سال دارند و نشانه‌هایی از ابتلا به بیماری‌های ویروسی نظیر آنفلوآنزا یا آبله‌مرغان دارند، آسپیرین یا حتی آسپیرین بچه داده شود، زیرا این دارو می‌تواند سبب ابتلا به بیماری سندرم ری شود.

بررسی‌های انجام شده درباره کودکان مبتلا به بیماری حاکی از آن است که در ۹۰ درصد کودکانی که نشانه‌هایی از ابتلا به این سندرم در آنها دیده شده است، یک یا دو هفته پیش از ظهور نخستین نشانه‌های ابتلا به این بیماری، از آسپیرین یا دیگر داروهایی با ساختار مشابه برای کاهش تب و دیگر عوارض ناشی از ابتلا به عفونت‌های ویروسی استفاده شده است.

بنابراین هیچ‌گاه خودسرانه به کودکان آسپیرین ندهید و حتما پیش از دادن آسپیرین به کودکانی که کمتر از ۱۲ سال دارند و به ناچار برای تسکین درد ناشی از بیماری‌های روماتیسمی یا آرتریت به استفاده طولانی‌‌مدت از این دارو نیاز دارند، با پزشک متخصص مشورت کنید.
اگر چه سندرم ری می‌تواند در هر سنی ایجاد شود، اما اغلب کودکان به این بیماری مبتلا می‌شوند.
این بیماری تمام ارگان های بدن را تحت تاثیر قرار می دهد، اما عوارض اصلی آن روی مغز و کبد پدیدار می شود.
سندرم ری باعث افزایش حاد فشار در مغز و تجمع چربی در کبد و سایر اندام ها می شود.
سندرم ری به صورت یک بیماری دو مرحله ای آغاز می شود، زیرا این بیماری به طور معمول همراه با یک عفونت ویروسی از قبیل آنفلوانزا یا آبله مرغان ایجاد می شود.
این بیماری معمولا در خلال دوره بهبودی عفونت های ویروسی ایجاد می شود، ولی با وجود این، سندرم ری می تواند ۳ تا ۵ روز پس از بیماری های ویروسی نیز ایجاد شود.
سندرم ری غالبا با آنسفالیت، مننژیت، دیابت، مصرف بیش از حد دارو، مسمومیت، سندرم مرگ ناگهانی نوزادان و یا بیماری های روانی اشتباه گرفته می شود.
تهوع،‌ تشنج، تورم مغز، افزایش سرعت تنفس، اختلالات ذهنی و همچنین ایجاد اختلال در عملکرد کبد از جمله نشانه‌های ابتلا به این بیماری هستند.

اگر این نشانه‌ها در روند یک بیماری ویروسی و پس از گذشت مدت زمان کوتاهی از بهبودی یک بیماری ویروسی در فرد ایجاد شود، بیمار باید بلافاصله به پزشک مراجعه کند تا تحت نظر قرار بگیرد.

اگر چه عوامل به وجود آورنده این بیماری از جمله موضوعاتی است که درباره آن اختلاف‌نظر وجود دارد، اما نتایج به دست آمده از بررسی‌های انجام شده درباره این بیماری حاکی از آن است که مصرف آسپیرین یا یا سایر داروهای حاوی آسپیرین، باعث افزایش بروز سندرم ری می شوند.

متاسفانه هیچ راهکاری برای درمان این بیماری وجود ندارد و حدود ۳۰ درصد از کودکان مبتلا به این بیماری جان خود را از دست می‌دهند.

افرادی هم که زنده می‌مانند، به آسیب‌ها و اختلالات مغزی دائمی مبتلا خواهند شد.

عملکرد درمان نیز بستگی به تشخیص زودهنگام بیماری دارد. به عبارت دیگر در افرادی که در مراحل اولیه ابتلا به بیماری تحت درمان قرار می‌گیرند، شانس بهبودی بیشتر است و زمانی که تشخیص و درمان بیماری به هر علتی با تاخیر انجام شود، احتمال بهبودی فرد بیمار نیز به میزان قابل توجهی کاهش خواهد یافت.
با توجه به آنچه گفته شد می‌توان نتیجه گرفت که مصرف هیچ نوع آسپیرینی برای کودکان مناسب نیست و بهتر است به جای آن از داروهای مسکن و تب‌بر بی‌خطر نظیر استامینوفن و ایبوپروفن استفاده کرد.

چه نوعی از آسپیرین برای کودکان بی خطر است؟

در واقع مصرف هیچ نوعی از آسپرین برای کودکان بی خطر نیست. آسپرین یا داروهای دارای آسپرین، چه به صورت نام تجاری یا به صورت ژنریک، نباید مورد استفاده قرار گیرند. نام شیمیایی آسپیرین، استیل سالیسیلات یا استیل سالیسیلیک اسید است.

آیا سایر داروها ایمن هستند؟

نمی توان به طور قطع نظری در این خصوص اظهار داشت، زیرا داروهای بدون نام آسپرین، اساسا نمی توانند فاقد آسپرین باشند. بسیاری از داروهای بدون نسخه دارای استیل سالیسیلیک اسید، سدیم یا بیسموت سالیسیلات هستند که از نظر شیمیایی به آسپرین وابسته هستند. همچنین برخی از محصولات موضعی ممکن است شامل آسپرین باشند.

چه داروهایی برای درمان تب کودکان توصیه می شود؟

ارجح ترین داروها برای کودکان مبتلا به تب شامل استامینوفن، ایبوپروفن و ناپروکسن سدیم هستند.

هشدارها

– سندرم ری واکنش خطرناک کودکان به عفونت های ویروسی مشخص است.

– عفونت هایی که باعث بروز سندرم ری می شوند، شامل آبله مرغان و آنفلوانزا هستند. دادن آسپرین به کودکان مبتلا به این بیماری ها، خطر ابتلا به سندرم ری را افزایش می دهد.

– سندرم ری باعث ورم مغز و بیماری کبد چرب می شود.

– سندرم ری می تواند تحت درمان قرار بگیرد، ولی با این حال اغلب آنها کشنده هستند.

– با عدم مصرف آسپرین یا سایر محصولات آسپرین به کودکان می توان از بروز سندرم ری جلوگیری کرد.

 

 

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *